โลกที่ไร้การตอบรับ

ทำไมผมไม่ถาม

 

ว่าเดี๋ยวนี้ทำไมไม่กวดบ้านถูบ้าน

ทั้งๆที่เมื่อก่อนเธอก็ทำอยู่ประจำ

 

ทำไมไม่อาบน้ำหมาเลย

ทั้งๆที่เมื่อก่อนเธอก้ทำอยู่ประจำ

 

ทำไมนัดทานข้าวตอนเย็นแล้วลืม

ทั้งๆที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยลืมเลย

 

ทำไมฝากเอาหมา 1 ตัวไปอาบน้ำเธอก็ลืม

ทั้งๆที่ปกติเธอไม่เคยลืม

 

อยากรู้ แต่ไม่อยากถาม

กลัว...รับมันไม่ไหว 

 

edit @ 15 Mar 2010 16:07:41 by โลกที่ไร้การตอบรับ

กับการเลิกบุหรี่

เฮ้อ ทำไงดี

หายหน้าหายตาไปนานจริงๆ

ไม่ใช่อะไรจะเข้าที่เข้าทางหรอกครับ

เพียงแต่ว่าทำใจและชาชินซะแล้ว

 

เล็กๆน้อยๆก็งอนกันได้ ไม่น่าเชื่อ

แต่เราก็เฉย ไม่ตอบโต้ ไม่ง้อ

 

เมื่อวานนี้ปวดเท้ามาก

ตัดสินใจไปหาหมอที่โรงพยาบาล

กลับมา ยาวางอยู่บนโต๊ะ ตั้งใจให้เธอเห็น

แต่ไม่มีคำถามหรือความห่วงใยใดๆ

 

ทุกวันนี้เหมือนกับอยู่คนเดียวจริงๆ

ดีหน่อยที่ตื่นขึ้นมา ยังมีคนนอนอยู่ข้างๆ แต่ไม่รับรู้ใดๆ

ออกไปทานข้าวเช้า คนเดียว

ข้าวกลางวัน คนเดียว

เย็นไปฟิตเนสกับผู้ชายที่ไม่พูดไม่จาคนหนึ่ง

กินข้าวเย็นกัน ไม่พูดกันสักคำ

กลับบ้านอยู่กับหมาสุดที่รัก 4 ตัว

กลางคืน เข้านอน คนเดียว

ตื่นมา........

 

ไม่มีข้อความหรือโทรศัพท์ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบระหว่างวัน

ไม่มีเวลาในการเป็นครอบครัว ดูแลบ้าน อาบน้ำหมา ด้วยกัน

ไม่มีเวลาไปทานข้าว ดูหนัง พักผ่อน ด้วยกัน

พรุ่งนี้วาเลนไทน์ จะมีความหมายอะไร

คงทำตัวเฉยๆ ไม่ทำอะไรพิเศษให้

ให้มันเหมือนกับทุกๆวัน

 

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่านี่คือชีวิตคู่หรือเปล่า

ไม่ได้อัพหลายวัน

งานยุ่งเรื่องลอยกระทง

 

คืนวันที่ 1 ถึงบ้านตี 1 ครึ่ง

หน้าบ้านมืดสนิท

ไม่เปิดไฟสักดวง

4 สาวที่บ้านเห่าระงมต้อนรับอยู่หน้าบ้าน !

 

ในใจคิดว่า

นอนไม่ตื่น

ตื่นแล้วแต่ออกไปเที่ยว

แต่ที่สำคัญ

 

เฮ้ย! ไม่ได้ให้อาหารหมา

นี่มันตี 1 โอ้โน่

 

รีบให้อาหารโดยเร็ว

ปกติตัวเล็กสุดจะกินอาหารช้าสุด

เราจะปล่อยไอ้ยาว 2 ตัวไปช่วยกินตอนสุดท้าย

คืนนั้นก็เช่นกัน

แต่ โอ้พระเจ้า

ปล่อยไปเสร็จ

 

มันกัดกัน

 

คิดสภาพดู

หมา 4 ตัว กัดกันตอนตี 1

 

ชาวบ้านจะว่ายังไงเนี่ย เฮ้อ

 

สรุปคือเขานอนไม่ตื่น

คุณจะนอน จะไปเที่ยว ไปไหนเราไม่ว่า

แต่ลืมให้อาหารหมาเรา เรารับไม่ได้

 

เมื่อวานทำงานลอยกระทง

เขากับเพื่อน เข้าไปเที่ยวที่เราทำงานอยู่

มีเวลาปลีกตัวออกมาลอยกระทงด้วยกัน

 

ไม่รู้เขาอธิษฐานอะไร

 

แต่เราก็จำไม่ได้ว่าอธิษฐานอะไร

 

เขาขอตัวกลับก่อน

จะไปร้านเหล้ากับเพื่อน

บอกว่าจะกลับเที่ยงคืน

 

เราตื่นมาอีกทีตอนเขาล้มตัวนอน

กดดูนาฬากาปลุกบอกเวลา

 

ตี 5

 

พูดอะไรได้ละจังหวะนั้น

เมื่อคืนเขาเอารถไปทำงาน

เพราะตอนเช้า ต้องแวะไปหาลูกค้าตอนเช้า

ซึ่งเป็นทางผ่านพอดี

อืมม์ ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรนะ

 

เช้านี้เรานัดกับเพื่อนไปทานข้าว

เพราะว่าง ไม่ได้ไปทานข้าวกับเขา

 

รอเพื่อนมารับที่บ้าน

เขาโทรมาบอกว่า

เขาไม่ได้ไปพบลูกค้านะ

เพราะเขาจำวันผิด

อ่าว ขนาดนั้นเลยเหรอ

ปกติเขาไม่เคยเป็นถึงขนาดนี้นะ

ขนาดลืมวันลืมคืนเลยเหรอ

(ไม่นับทำกุญแจบ้านหาย ลืมให้อาหารหมา ลืม ลืม ลืม ซึ่งระยะนี้เป็นบ่อยมาก)

 

เขาเลยบอกว่าจะมารับที่บ้าน ไปทานข้าวกัน

 

พอมารับ ก็ปรากฏว่ามีเพื่อนที่ทำงานเขาอยู่ด้วยในรถ

เขาคุยกันเรื่องที่ทำงานตลอดทาง

ระหว่างทางยังคุยกับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่นัดกันไว้แต่ไปผิดร้าน

และมีเพื่อนอีกคนหนึ่งรออยู่ที่ร้านแล้ว

 

อืมม์

ไม่เป็นส่วนตัวครับ

 

เคยทานแล้วไง กับเพื่อนเขา

แต่พวกเขาพูดอะไรกันในสิ่งที่เราไม่ได้สนใจ

บางเรื่องไม่รู้เรื่อง

 

ผมเลือกที่จะเดินออกไปทานข้าวร้านอื่นกับเพื่อนผม

 

ส่งข้อความไปถาม ว่าคืนนี้ยังต้องการรถเหมือนเมื่อคืนใช่ไหม

(ทำไมไม่โทร ก็มันเป็นวิตกจริตไปแล้วไง ว่าเขาจะไม่รับ)

เพราะตอนเย็นมีประชุม จะทิ้งรถไว้ให้นะ

 

สิ่งที่ได้รับก็เช่นเดิมครับ

 

"โลกที่ไร้การตอบรับ"

 

เหนื่อยจัง

เหตุการณ์เรื่องนั้นปกติแล้วครับ

ที่ว่าปกติคือเงียบปกติ

พูดกันน้อยลง

เราเองต้องสงวนคำพูดมากมาย

 

เครียดน้อยลง

แต่ยังคงเครียดอยู่

แต่มีเรื่องอื่นมากวนหัวใจ

 

เมื่อคืนเมากลิ้ง

ชีวิตเละเทะ

 

เมื่อไม่รักตัวเอง ไม่เคยดูแลแม้ตัวเอง

แล้วเธอจะรักฉันยังไง

 

ท่องไว้นะครับ

 

เมื่อวานส่งข้อความไปบอกเบอร์โทรศัพท์

เจ้าของร้านอาหารเกาหลีที่เขาจะไปทานกับเพื่อน

แต่ก็เหมือนเดิมครับ

 

โลกที่ไร้การตอบรับจริงๆ

 

คิดไปต่างๆนานา

เรื่องมาเฉลยตอนเย็นว่าเขานอนอยู่

เราคิดมากไปเอง

(อยากให้เป็นอย่างนี้ทุกเรื่อง)

 

เมลล์ที่ส่งให้เขา

เขาอ่านแล้ว

แต่ไม่ตอบ...........

 

ไม่มีอะไรคืบหน้า

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่มีอะรดีขึ้น

และไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าวันเดิมๆ

 

เมื่อเช้าซักรองเท้าไป 2 คู่

พรวนดินและหว่านเมล็ดดอกบานชื่นข้างบ้านเรียบร้อย

ยังมีเวลามาถ่ายรูปต้นไม้ดอกไม้รอบๆบ้านไปลงเวป

 

จับความได้อยู่ประโยคหนึ่ง

ตอนที่ดีเจรายการวิทยุที่ฟังอยู่ด้วยกันเขาพูด

และเขาก็พูดทวนประโยคนั้นเหมือนอยากบอกเรา

 

"บางเรื่องแค่คิดก็พอ ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาก็ได้"

 

ครับ

ถ้าอยากได้แบบนี้

ถ้าผมจะทำ

ผม "เงียบ" ได้มากกว่าคุณหลายเท่านะ

 

ตอนนี้สิ่งที่ตั้งใจทำและกำลังทำอยู่คือ

เมื่อก่อนเคยทำดีกับเขาแค่ไหน

เติมเข้าไปอีก 1 เท่า

 

ทำขนาดนี้แล้วเขาเลือกที่จะจากไป

ผมก็ไม่เสียใจว่าผมได้ทำสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเขาแล้ว

ตอนนี้ใจเรามันชาไปแล้วจริงๆ

มันทำใจยอมรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้

รู้สึกน้อยลง

เขาอยากจะทำอะไรก็ทำ

อยากจะดีก็ดี

ไม่อยากจะดีก็ไม่เป็นไร

จะอยู่ต่อ จะเลิก

ก็ทำใจยอมรับได้ทั้งนั้น

เพราะไม่อยากให้จิตใจมันแย่ไปกว่านี้

 

เมื่อวานมีการส่งข้อความมาแจ้งเป็นระยะ

ก็ตอบกลับไป

เขาอ่านดูแล้วน่าจะรู้

ว่าความรู้สึกในข้อความมันเปลี่ยนไป

รักก็รัก

แต่มัน "กลัว" มากกว่า

ไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันจะเกิดอีกเมื่อไหร่

อยากจะโทร แต่ตัดใจว่าไม่ดีกว่า

 

ข้อความสุดท้ายเขาบอกว่า

ตอนนี้อยู่ที่กระบี่แล้ว

ตอบกลับไปตอนก่อนจะเข้านอน

ไม่ได้ง่วงหรอก แต่ "กลัว"

กลัวว่าจะไม่เจอ

กลัวว่าเจอกันแล้วไม่เหมือนเดิม

กลัวสารพัด

ข่มตานอนได้นอดหน่อย เขาก็มา

 

โอ้ อะไรกันเนี่ย งง

เขาดีเกินคาด

ทำดีกับเราสารพัด

 

บอกตามตรงนะครับว่า

"กลัว"

ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ 2 วัน

คุยกับเพื่อนไม่กี่คน ก็ดี

เช้าวาน ตัดแต่งต้นไม้ที่บ้าน สนุกดี

ตอนเย็นก่อนเข้าบ้าน

พาหมาที่บ้านระดมไปฉีดยากันเห็บหมัด

กลับบ้านมาก็สบายใจ

แช่ผ้าไว้ เตรียมซัก

เป็นพวกกางเกงในกับถุงเท้าน่ะครับ

เยอะมากจริงๆ

ลงมานั่งเช็คเมลล์ เช็คเวป

เกิดอารมณ์อยากดื่มอะไรที่มีแอลกอฮอล์ซักหน่อย

เอาไรดีล่ะ

เลยหยิบไวน์ Belle - Barde 2006 Bergerac มาจิบซะเลย

ว่าจะจิบ แต่ไหงไปๆมาๆ หมดขวดเลย สบายใจ อิอิ

เกือบเที่ยงคืน ขึ้นไปซักผ้าที่แช่ไว้ เสร็จเรียบร้อย

นอนสบายใจ

ไม่ได้ส่งข้อความหาใครเลย

คิดถึงไหม ก็คิดถึง

แต่ดีใจนะ ที่ผ่านช่วงที่เหมือนว่าจะอกหักไปแล้ว

รอดูวันนี้ต่อไปว่าจะเป็นยังไง

ต้องปรับจิตใจวันต่อวัน

เช้านี้สบายใจเช่นเดิม

ตื่นขึ้นมา ทิ้งขยะจากถังในบ้าน

กวาด ถูบ้านเรียบร้อย

เอาผ้าที่ตากไว้เมื่อคืนออกไปโดนแดดซะหน่อย

ภาวนาอย่าให้ฝนตกซักวันนะ ขอเหอะ ขอวันนึง

ทำงานครับ

แปดโมงเช้าวันอังคาร ปาล์มมี่ อิอิ

 

วันที่ 2 แล้วที่เขาจากไป

ไม่มีเสียงโทรศัพท์

ไม่มีข้อความ

นอกจากข้อความนั้น

เธอรู้ไหมว่าเราร้องไห้อยู่

เธอคงไม่คิด

อยู่ที่บ้านคนเกียว

กับหมา

ร้องไห้คนเดียว

ไม่เข้าใจ